Mowilam, ze to “wspanialy rok”.

Jeszcze mi tylko brakowalo, zeby dac sie zamknac w szklanym pudle pt: Unfallkrankenhaus Linz.

 Otoz zachcialo mi sie jezdzic po mokrym, gorzystym lesie na rowerze gorskim wprawdzie, ale bez kasku. W kasku przeciez jezdza snoby, szpanerzy i dzieciary, a nie sportowcy. Niestety nie wzielam pod uwage opcji fikania koziolkow przez kierownice.  Fiknelam, poturlalam sie, otrzepalam i pojechalam do ambulatorium, zeby opatrzyli moje rany i siniaki. To jednak okazalo sie bardziej skomplikowane niz myslalam; zapakowali mnie do jednej rury, potem do drugiej, fotoshooting u Rentgena, wyssali kilka fiolek krwi i orzekli :

 -pani zostaje u nas.

-heee…? Ja tu tylko po plasterek przyjechalam!

-Prosze sie zastanowic, jezeli nie, musi pani podpisac cyrograf, ze nam pani nie ufa i ma nas gdzies.

 Myslenie w stanie szoku nie jest moja mocna strona, ale przypomnialam sobie jak wygladal dom, ktory moj kolega-lekarz, sam sobie zaprojektowal - bo nie ufal architektowi. 

Postanowilam zatem zostac!

I co robic w szpitalu jak sie tam znalazlo z zaskoczenia? 

- Bawie sie pilotem od lozka – wyglada to jak na glupawej francuskiej komedii, ale zabawa jest przednia.

-wgapiam sie godzinami w TV, wiszacy przed nosem. Poniewaz na codzien dosc wybiorczo korzystam z tego ustrojstwa, wiec jestem absolutnie zaskoczona iloscia kanalow, dennych programow, koszmarnych filmow i seriali. Kto to wszystko oglada? I kiedy?

- laze po magazynach i pomieszczeniach pobocznych, zeby poznac funkcjonowanie zaplecza szpitala.

-po raz drugi czytam “Miasto spadajacych aniolow”. To nie aluzja, ze ja to niby aniol. Ksiazka ostala sie w samochodzie od wakacji. Ja raczej powinnam poczytac cos o “spadajacych idiotkach”.

Moj M wkrotce tez wyladuje w szpitalu, tyle ze na oddziale zamknietym, bo ma obecnie na glowie caly dom i dwie firmy ;)